یادداشت

تنها، قدم برداشتم تا همرَهی بینم/ جز قاب تنهایی نشد بر سینه-دیوارم

یادآوری

نمی­داند که ایران-مرد را نامِ نخست: آرش

و هر روز است و هر ساله است

سوگندِ سیاوش بودنش

با شعلۀ آتش

وقتی تو اینگونه

چه شد الهام‌ها الهام‌ها الهام‌ها الهام پشتِ ژاله‌ها ژاله

چه شد معنای همواره

به قربانگاهِ جوهر

خویش را بر تیزی کاغذ

کشیدن

خون شدن فواره‌ فواره

نوشدارو

شما چطور میان بازی­‌هاتان

چطور میان نقاشی‌­های رنگی

نشانی خدا را یافتید؟

نوشاخون

به حکمِ تاج

سیاه‌ رگِ یکدیگر را به نیش می‌کشید

پرده‌های زیست را ذبح می‌کنید

و بعد از در دست گرفتنِ سرهای جداکرده از تن، پوزخند می‌زنید

میدان فلسطین

من برادرِ تواَم

و تو یوسف‌تر از یوسف

بی‌برادرتر از او

بی‌هیچ یعقوب که بر حَصر و سیلی خوردنت چشم سفید کند

یعقوبِ تو پیش از این مُرده

تو یوسف کدام کنعانی

که جهان، پیراهن خونی‌ات به دندان گرگ

و خندۀ برادران به شهادتت را

هنوز باور نمی‌کند؟

مهر و موم

ما آینه بودیم، نبودیم، به جز او/ گفتند که آیینه شکستیم! بماند

مُدام

شهر از پشت تبِ پنجره پیدا شده است/ اشک جاری شده از دوریِ ناباور تو

خطبۀ چهاردهم

هیچ‌کس

از میان روزگار

آن‌قدر ز خود ز حال‌ و ‌روز خود

سیر نیست

تا که هم‌نگاه من شود

تودیع

به هر شب­­‌واژه شب‌­لحظه

به هر هنگامِ صبحِ گاهْ بی‌هنگام می‌خوانم تو را بلکه ببینم باز رویت را

دریغا تو...

نمی‌آیی...

تکانه

در یاد من هنوز تو هستی که اینچنین/ شاعر برای گفتنت از صد بهانه زد

بی‌دوباره

و بهار

تنِ خود را به زمستان فروخته

تا کدامین دوباره؟